entree

Welkom op mijn website

Dit jaar ben ik dus 40 jaar kerkorganist en dat biedt mij mooi de gelegenheid de lange woestijnreis af te sluiten en het beloofde land binnen te trekken.

Het mooiste Bijbelverhaal dat ik ken, is het verhaal van de Samaritaanse vrouw.
Ze heeft vijf mannen gehad en met wie ze nu gaat, is haar man niet.
Hoe dat precies zit, vertelt de evangelist Johannes niet. Hij maakt wel duidelijk dat ze in veel opzichten buitengesloten is.
Jezus heeft dorst en gebiedt de vrouw: “Geef Mij te drinken”. Vervolgens begint een vraag- en antwoordspel. De Samaritaanse vrouw veert op, ze wordt actief. Ze wordt serieus genomen. Er is iemand die haar doorgrondt. Maar haar niet veroordeelt.

Mij geeft zo’n verhaal een diepe troost en een grote blijdschap, want de vrouw gaat na de ontmoeting met Jezus als een bevrijd mens verder.
Er wordt niet gesproken over de wet, er wordt geen beschuldigende vinger opgeheven, er wordt niet met stenen gegooid, noch gedreigd.
Een ieder die de pijn van gebroken relaties voelt, weet immers hoe het zit. Heeft geen behoefte aan nog meer veroordeling van buitenaf.

“Omdat Gij het zijt, groter dan ons hart”, zingt een mooi kerklied.

Als Mozes voor de tweede keer de stenen tafelen van God ontvangt, straalt zijn gelaat.
Het volk IsraŽl wordt er bang van. Met als gevolg dat hij zijn aangezicht moet bedekken. Hij doet een sluier om.
Paulus spreekt over die sluier. Die is nu afgedaan, zegt Paulus nadrukkelijk. Wij kunnen nu, net als Mozes toen, Gods heerlijkheid zien. Hij is genadig. Hij vergeeft al onze zwakheden.

De wet kan ons niet rechtvaardigen. Ze kan alleen maar streng veroordelen, dat is haar functie. De wet eist gehoorzaamheid en wie de wet overtreedt, wordt geconfronteerd met het oordeel van God.
Dit alles is nu voorbij, schrijft Paulus, want Christus Jezus heeft dat offer volbracht. Heeft onze schuld gedragen. Er is niets wat ons nog kan scheiden van de liefde van God. Jezus Christus is het einde van de wet. Hij heeft de wet niet overboord gegooid, zoals sommige theologen abusievelijk denken, Hij heeft de wet met liefde vervuld.
Gods wet is heilig en goed. Liefde is de vervulling van de wet.

Hoe gebroken het hart ook is, hoe schuldig je je ook kunt voelen, dit is een feit.
En hoe moeilijk het soms is te geloven, want de pijn zit diep, toch is dit de heerlijke waarheid.
Jezus geeft levend water en ieder die ervan drinkt, is herboren. Voor altijd kind van God.

Dit gaat dieper dan een ‘Halleluja’-stemming. Dit is niet in een gevoel uit te drukken, want na gevoelens van blijdschap en dankbaarheid val je soms zomaar weer terug in zwaarmoedige gevoelens van verdriet en teleurstelling. Je leven lang moet je de pijn blijven dragen. Anders herinnert je lichaam je er wel aan.

Ik ben blij dat er in deze tijd steeds meer gepraat wordt over de pijn van een relatiebreuk. Ik kon dat vroeger niet. In de tijd waarin ik ben opgegroeid, moest je stoer zijn. Je was tegen alles wat burgerlijk was. Ook het huwelijk vond je een burgerlijke instelling. Stug doorgaan als je een blauwtje had gelopen, doen of er niks gebeurd was. Geen gevoelens tonen, geen zwakheid laten zien. Je liever verbergen, je verschuilen in je zielige ik, dan open kaart spelen. Ik ben daarin ooit helemaal vastgelopen. Ik kon geen woorden vinden om mijn gevoelens te uiten.

Het vlees kan God niet aanbidden. Hoe er tegenwoordig ook op gehamerd wordt om je lichaam en je geest te beheersen, om jezelf helemaal onder controle te krijgen, het vlees, je lichaam blijft zich aangetrokken voelen tot wat het hart begeert. Dat heeft met de appel te maken, waarin we onze tanden hebben gezet. We eten graag van de verboden vrucht.

Ga niet proberen je oude mens een beetje op te lappen, zegt Paulus, het zal je niet lukken.
Ga je ook niet beter voordoen dan je bent, het heeft geen zin.
Je kunt de pijn verdoven, je kunt je verbergen, maar het is alles zinloos.
Totdat je Jezus ontmoet.

Hij draagt de schaamte weg en Hij ziet ons met liefdevolle ogen aan.
Ook al is voor je gevoel alles verpest, God de Vader is liefde!
Zijn Zoon heeft de zonde aan het kruis weggedragen en is opgestaan!
Het is weg, het bestaat niet meer.
God ziet ons nu in Christus Jezus aan. In Hem zijn we met God verzoend.

De Samaritaanse vrouw ging vrolijk en bevrijd verder. Haar binnenste is een fontein van levend water geworden, ‘springende tot in het eeuwige leven’.
Opnieuw geboren.
In geest en waarheid.

En het is echt gebeurd!
Al zijn er natuurlijk altijd geleerde theologen die er niks van willen weten…
Droogkloten, die liever in de put zitten dan het te geloven…